“नागपूर: कबड्डीपटूने घेतला जीव — छळ, फसवणूक आणि कलंकित आश्वासनांचा कट”
नागपूर — सावनेर तालुक्यातील माळेगाव गावातील तरुणी, ज्याने पूर्वी राज्य व राष्ट्रीय स्तरावर कबड्डीत आपले कौशल्य दाखवले होते, अचानक आत्महत्या केली. तिचा नाव होता किरण सूरज दाढे — ज्याने आर्थिक स्थैर्य आणि उज्ज्वल भविष्यासाठी नोकरी मिळेल, असा भक्कम आश्वासन देणाऱ्या तिच्या पतीवर विश्वास ठेवून विवाह केला होता.
परंतु काहीच दिवसांतच तिचा स्वप्नातील नवरा, स्वप्नील जयदेव लांबघरे, दिलेली वचनं पाळण्याऐवजी, नोकरीसंबंधीचा बहाणा देत वेळच घालवत होता. त्या प्रतिसादाखाली, किरण आणि तिच्या कुटुंबियांत आर्थिक तणाव वाढू लागला.
दीर्घ काळापासून पैसे, नोकरी आणि स्थैर्य ह्या आशांवर जीव ठेवलेल्या किरणचे स्वप्न, वेळोवेळी होणाऱ्या दबावामुळे सावळं होत चाललं होतं. वेळोवेळी तिला शिवीगाळ, धमक्या, मानसिक त्रास देण्यात येत होते. या सततच्या छळाने तिच्या आशा आणि आत्मविश्वासाचं विघटन झालं.
किरेनने या जगताशी शेवटचा संवाद असा केला — तिने त्याच्याविरोधात घटस्फोटाची याचिका दाखल केली होती. पण आशा होती की हा त्रास थांबेल; मात्र प्रतिक्रीया उलटीच होती. शारीरिक, मानसिक छळ थांबला नाही. तिने त्याचे सर्व मेसेज आणि धमक्या मोबाइलवर जपून ठेवले होत्या. तरीही परिस्थिती बदलली नाही.
त्या विचलित मन: स्थितीत, ४ डिसेंबर रोजी सकाळी साडेआठच्या सुमारास, किरणने माळेगाव मधील स्वत:च्या घरात कीटकनाशक घेतला. तिच्यातील रक्षणात्मक दु:स्वप्न, अपेक्षांचा फसवा आश्वास, मानसिक त्रास आणि आर्थिक दबाव यांचा ताण असह्य झाला असे दिसते.
तिला प्रथम स्थानिक रुग्णालयात दाखल करण्यात आले, परंतु तिची प्रकृती सुधारली नाही; अखेर ७ डिसेंबर रोजी नागपूरच्या मेडिकल हॉस्पिटलमध्ये तिचा मृत्यू झाला. या दुःखद घटनेनंतर सावनेर पोलिसांनी फसवणूक व मानसिक त्रास देण्याच्या आरोपाखाली गुन्हा नोंदवला असून, आरोपी नवऱ्याचा शोध सुरू आहे.
ही घटना फक्त एका कुटुंबाची व्यथा नसून, सामाजिक दुर्लक्ष, आर्थिक असंतुलन, आणि महिलांचे स्वप्न — जे त्यांच्या आत्मविश्वासावर आधारलेले होते — यांच्या भंगाचे प्रतीक आहे. एका खेळाडूला, ज्याने मैदानात नाव कमावले होते, ती उंची आयुष्यात परत मिळत नाही — असे हे सांगणारे उदाहरण आहे.
समाजात जेव्हा अशा घटना घडतात, तेव्हा आपल्याला विचार करावा लागतो — आपल्या सामाजिक रचनेत, व्यवस्थेत, न्यायप्रक्रियेत आणि संवेदनशीलतेत — जेथे एखाद्या व्यक्तीच्या विचारांना, आशा-निराशांना, आणि त्याच्या बदलण्याच्या स्वप्नांना मान दिला जात नाही.
किरणची आयुष्य ही सततच्या धोरणात्मक वचनांचा शिकार ठरली. आर्थिक स्थैर्य, सुरक्षित भवितव्य, आणि प्रेमाचा हात मिळेल — हा विश्वास ठेवून तिने पाऊल उचलले. पण त्या वचनांनी तिला दु:खाच्या मार्गावर ढकलले. आणि आता — तिच्या आयुष्याच्या शेवटच्या टप्प्यावर — ती केवळ एका होती: आवाजाच्या अंतराची. तिची गळचीड होऊन गेली, पण प्रश्न अजूनच कायम आहेत — सामाजिक दुर्लक्ष, दडपण, आणि त्या प्रणयानुसार मिळणाऱ्या वचनांची खरी किंमत.
ही घटना प्रत्येकासाठी एक धडकीनोर आठवण आहे — आपल्याकडील समाज, प्रेम, विश्वास आणि जबाबदारी यांचा योग्य संगम असला पाहिजे. कारण, एखाद्या तरुणीच्या आशा-स्वप्नांना वचनं देण्यापेक्षा, तिच्या आत्मा-सन्मानाला धरावं — तेच खरे न्याय आहे.
