बिबट्याचे हल्ले थांबणार नाहीत? वडिलांसोबत शेतात गेलेल्या चिमुकलीचा जीव गेला — गोंदिया परिसरात दहशत

पुण्यातील इंदोरा निमगाव — मागील पंधरा दिवसांपासून परिसरात बिबट्याच्या घातलेल्या हल्ल्यांनी गावकऱ्यांचे जीवघेणे आयुष्य झाले आहे. शनिवारी दुपारी (दि. 29) हा विघातक प्रकार घडला, ज्यात एका निनावी चिमुकलीचे — ९ वर्षीय रुची देवानंद पारधी — प्राण गेले. ती तिच्या वडिलांसोबत शेतात गेलेली होती. वडील ताराचे कुंपन लावण्याचे काम करत होते. तेच वेळी, शेतात उभी असलेली रुची अचानक गायब झाली. काही क्षणांनी कळले की, दबा धरून बसलेल्या बिबट्याने तिला ओढत नेले होते.

रुचीच्या रडण्याचा आवाज ऐकताच तिच्या वडिलांनी व शेजाऱ्यांनी धाव घेतली. पण बिबट्याने तिला छोडणे नाकारले. त्याने चिमुकली काही अंतरावर ओढत नेली. गावकरी आणि शेतकरी शेतात धावले, पण घाईच्या विश्रांतीसारखी परिस्थिती होती. बिबट्याने तिला सोडल्यावर जंगलात पळ काढला.

जखमी झालेल्या रुचीला जवळच्या प्राथमिक आरोग्य केंद्रात नेण्यात आले, मात्र तिची प्रकृती फारच गंभीर असल्याने पुढील उपचारासाठी गोंदिया येथील खासगी रुग्णालयात हलवण्यात आले. दुर्दैवाने रात्री आठ वाजता उपचारादरम्यान तिचा मृत्यू झाला.

हा प्रकार इतका धोकादायक आहे कारण या परिसरात मागील पंधरा दिवसांपासून बिबट्याचे धुमाकूळ वाढला आहे. शेजारील वाडय़ांमध्ये राहणाऱ्यांना आणि शेतकऱ्यांना आता कुठेही सुरक्षित वाटत नाही. बिबट्याची हल्ल्याची कारणे आणि पट्टेबंदीच्या अभावी गावकरी अत्यंत असहाय असं सांगत आहेत.

गावकऱ्यांनी जोरदार मागणी केलीय की, या संपूर्ण परिसराचा वन विभागाने ताबडतोब बंदोबस्त करावा. एक रहदारी पथक, पिंजरे, ड्रोन आणि जंगलाजवळच्या भागात गस्ती वाढवावी — अशा सुविधांची गरज आहे. भीतीने ग्रस्त गावकरी म्हणतात, “आज लहान मुलगी गेली; उद्या कोणतीच जीवावर संकट येईल असं वाटतं.”

पण तरीही — बिबट्याचे हल्ले थांबण्याचे नामोन्मान नाही. आणि या भेडसाढय़ीने गावकऱ्यांच्या दैनंदिन जीवनात कोंबडी, यंत्रणा, रात्रीचे हालचाल — सर्व काही बदलून टाकले आहेत. भीती, शोक, अस्वस्थता — हे आता रोजच्या वातावरणाचा भाग झाले.

शालेय मुलं शेतात जाणं टाळतात; आजी-आजोबा बाहेर पडताना सतत डोळे फिरवतात. गावात शांततेची झोप उडाली आहे. आणि सर्वाधिक वाईट — जेव्हा घरी लहान मुलं आहेत, तेव्हा पालकांची निदानखोर काळजी सतत वाढली आहे.

गावकरी, गावस्वराज्य आणि स्थानिक प्रशासन — सारेच या भयावह परिस्थितीला सामोरं जायला सांगत आहेत. पण एव्हढय़ा भीषण प्रकारांना थांबवण्यासाठी — केवळ मागणी पुरेशी नाही. त्वरित कृती, समन्वय व योग्य संसाधने हेच यावर वाढवलेल्या हल्ल्यांना आणि नागरिकांच्या जीवित धोक्यांना रोखू शकतात.

आज रुचीची सुटका शक्य झाली नसली, तरी तिच्या आठवणीने हा परिसर सतर्क झाला आहे. पिंजर्‍या, गस्ती, प्रदेशीय बंदोबस्त — हे आता घाईचे झाले आहेत. कारण “बिबट्याचे हल्ले थांबणार नाही” — ही सत्यता, ग्रामीण महाराष्ट्राला हतबल करतेय.